Clicca qui per scaricare

Le relazioni industriali nel settore tessile e dell’abbigliamento in Turchia. Un caso di studio: il gruppo Inditex
Titolo Rivista: GIORNALE DI DIRITTO DEL LAVORO E DI RELAZIONI INDUSTRIALI  
Autori/Curatori: Alpay Hekimler 
Anno di pubblicazione:  2021 Fascicolo: 169  Lingua: Italiano 
Numero pagine:  17 P. 1-17 Dimensione file:  239 KB
DOI:  10.3280/GDL2021-169001
Il DOI è il codice a barre della proprietà intellettuale: per saperne di più:  clicca qui   qui 


La Turchia appartiene attualmente al novero dei più importanti Paesi esportatori di prodotti tessili e di abbigliamento nel mercato globale. Numerosi fornitori e produttori producono oggi per marchi di livello mondiale, che sono presenti nel Paese anche attraverso le loro imprese di moda nel commercio al dettaglio. Queste ultime sono contestualmente assurte negli anni più recenti tra i maggiori datori di lavoro del settore. Tra di esse deve essere menzionato anche il global player Inditex, che è presente in Turchia con quasi tutti i suoi marchi. Tuttavia, nei me-dia non sempre vengono descritte positivamente le condizioni di lavoro presso i fornitori e i produttori, e perfino nella sua rete di vendita. Inditex, però, si obbliga, tramite il proprio Codi-ce di condotta, a rispettare i diritti dei lavoratori internazionalmente riconosciuti, acquistando esclusivamente le merci dei fornitori e dei produttori che garantiscono l’osservanza di tali dirit-ti. Il diritto di associazione sindacale è sancito dalla Costituzione turca, e il legislatore lo ha concretizzato mediante il diritto del lavoro. Ne consegue che i lavoratori sono liberi di aderire o meno a una rappresentanza di interessi. Tuttavia, le caratteristiche del settore tessile e dell’abbigliamento e il profilo dei lavoratori e delle lavoratrici creano non poche difficoltà ai sindacati che intendono operarvi. Per questa ragione, il tasso di sindacalizzazione nel settore risulta attualmente inferiore alla media. Il saggio intende, anzitutto, illustrare i diritti collettivi dei lavoratori in Turchia su un piano generale, per poi discutere l’importanza dell’industria tes-sile e dell’abbigliamento. Nella successiva e ultima parte verrà trattata la situazione attuale del global player Inditex in Turchia; il contributo si chiude con una breve conclusione in chiave prospettica.


Keywords: Turchia; Settore tessile e dell’abbigliamento; Relazioni industriali; Sindacati; Contratti collettivi; Inditex; Zara.

  1. Aile Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı (2018). Yabancıların Çalışma İzinleri. Ankara.
  2. Akın L. (2020). Covit 19’un İş İlişkilerine Olası Etkileri. In: Çimento İşveren Dergisi, 16 ss.
  3. Başbuğ A. (2012). Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanununa Göre Sendika Üyeliği. In: Sicil İş Hukuku Dergisi, Aralık, 2012, 175 ss.
  4. Çakır G., Acar B., Mutlutürk H. (2020). Tekstil ve Hazır Giyim Atölyelerinde Çalışan Genç Yetişkin Kadın İşçilerin Çalışma Koşulları ve Deneyimledikleri Çok Boyutlu Sorunlar. In: Çalışma ve Toplum Dergisi, 1: 89 ss.
  5. Çelik N., Çaniklioğlu N., Canbolat T. (2019). İş Hukuku Dersleri, XXXII ed. İstanbul: Beta.
  6. Centel T. (2020). İş Güvenesi. II ed. İstanbul: Legal.
  7. Dereli T. (2013). 6356 Sayılı Yeni Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu. In: Çalışma ve Toplum, 1: 41 ss.
  8. Dereli T. (2019). Uluslararası Çalışma Örgütü’nün (ILO’nun) Türkiye’de Endüstri İlişkilerinin Gelişmesine Etkiler. In: Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, n. 77, 21-58.
  9. DİSKAR (2019). Türkiye’de Sendikalaşma. In: Toplu İş Sözleşmes Kapsamı ve Grecler, 2013-2019, İstanbul.
  10. Ekmekçi Ö. (2019). Toplu İş Hukuku Dersleri. İstanbul: Oniki Levha.
  11. Eyrenci Ö, Taşkent S., Ulucan D. (2019). Bireysel İş Hukuku. IX ed. İstanbul: Beta.
  12. Güzel A. (2016). Toplu Pazarlık ve Toplu İş Sözlemesi Sistemine Eleştirel Bir Yaklaşım. In: Aa.Vv., Prof. Dr. Fevzi Şahlanan‘a Armağın. Vol. 2. İstanbul: Legal, 891 ss.
  13. Hekimler A. (2008). Die Beendung des Arbeitsverhältnisses durch Kündigung und ihre Beschränkungen in der Türkei. In: Löschnigg G., ed., Kündigung aus wirtschaftlichen Gründen und ihre Beschränkungen im internationalen Vergleich. Wien: ÖGB Verlag, 319 ss.
  14. Hekimler A. (2012). Das türkische Tarifvertragswesen. In: Hekimler A., Ring G., eds., Tarifrecht in Europa. Baden-Baden: Nomos, 367 ss.
  15. Hekimler A. (2015). Die Grenzen des Arbeitskampfrechts in der Türkei nach dem neuen Gewerkschafts- und Tarifvertragsgesetz im Lichte der Aktuellen Entwicklungen. In: Reinhard Resch, ed., Aktuelle Entwicklungen im Arbeitskampfrecht. Wien: ÖGB Verlag, 98 ss.
  16. Hekimler A. (2017) Ein Allgemeiner Überblick über das Streikrecht und Streikfreiheiten in der Türkei. In: Ring G., ed., Freiberger Internationales Kolloquium zum Arbeitsrecht. Baden-Baden: Nomos, 105 ss.
  17. Hekimler A., Ring G., eds. (2012). Tarifrecht in Europa. Baden-Baden: Nomos.
  18. Hekimler B.U. (2020). Korona Günlerinde Türkiye’de Çalışma İlişkileri. In: Yönetim ve Organisayon Dergisi, Haziran 2020.
  19. İşkur (2018). 2019 İşgücü Piyasası Araştırması Toptan ve Perakende Ticaret Sektörü Raporu. Ankara.
  20. Kar B. (2020). İş Güvencesi ve Uygulaması. IV ed. Ankara: Yekin.
  21. Keser H. (2020). Korona Virüs Özelinde Bir Salgın Durumunda İş Mevzuatı Kapsamında İşçi ve İşverenin Kullanabileceği İzin Esnek Çalışma Süreleri Üzerine Bir Değerlendirme. In: Legal İSGHD, 65: 23 ss.
  22. Korkmaz E.E. (2018). Türkiye’de Tekstil Sanayinin Sosyal Tarflarının Mülteci İşçilerin İstihdama Bakışı. In: Çalışma Toplum, 1: 93 ss.
  23. Manav E. (2016). Türk Hukukunda Grevin İş Sözleşmesine Etkisi. Ankara: Turhan.
  24. Narmanlıoğlu Ü. (2016). İş Hukuku II - Toplu İş İlişkileri. III ed. İstanbul: Beta.
  25. Peryön (2018). Çalışan Devir Oranı Araştırması Sonuç Raporu.
  26. Şahlanan F. (2013). Sendikalar Hukukunda 6356 Sayılı Kanunla Yapılan Düzenlemeler, İş HukukundaYapılan Son Değişiklikler Semineri. Ankara: Kamu-İş, 36 ss.
  27. Seçer B. (2009). Kadınların Sendikalara Yönelik Tutumları İle Cinsiyet Ayrımcılığı Algılarının Sendika Üyesi Olma İsteğine Etkisi. In: Çalışma Toplum Dergisi, 4: 27 ss.
  28. Speckmann G. (2019). Unternehmensanalyse Inditex mit Schwerpunkt Zara. -- Testo disponibile al sito: www.handel.verdi.de (consultato il 26.5.2020).
  29. Sur M. (2020). Toplu İş İlişkileri. IX ed. Ankara: Turhan.
  30. Sümer H.H. (2016). İş Güvencesi Dışında Kalan İşçinin Sendikal Nrdenle Feshe Karşı Güvencesi. In: Aa.Vv., Prof.Dr. Fevzi Demir’e Armağın. İstanbul: Legal, 229 ss.
  31. Süzek S. (2018). İş Hukuku, Yenilenmiş. XVI ed. İstanbul: Beta.
  32. Tilbe F. (2020). Suriyeli Mültecilerin Uyum Sürecinde İşçi Örgütlerinin Aktörleş(eme)me Deneyimleri: Fenomonolojik Yöntembilimsel Bir İnceleme. In: Kafkas Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, n. 25/2020.
  33. TUİK (2020). İşgücü İstatistikleri Şubat 2020. -- Testo disponibile al sito: http://tuik.gov.tr/HbGetirHTML.do?id=33786 (consultato il 21.5.2020).
  34. Tuncay A.C., Kutsal B.S. (2019). Toplu İş Hukuku. VII ed. İstanbul: Beta.
  35. Tunçomağa K., Centel T. (2018). İş Hukukunun Esasları. IX ed. İstanbul: Beta.
  36. Uçkan B. (2002). Türkiye’de Sendikalararası Rekabet. Ankara: Seliloz İş.
  37. Urhan B. (2014). Sendikasız Kadınlar Kadınsız Sendikalar. İstanbul: Kadav Yayınları.
  38. Yavuz H.V. (2016). Sanayi ve Hizmet Sektöründe İşgücü Devir Oranlarının Yüksek Olmasının Nedenleri ve Çözüm Önerileri: Denizli Örneği, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Denizli.
  39. Yokuş D.Ç. (2020). Türk İş Güvenesi Hukuku. I ed. İstanbul: Aristo

Alpay Hekimler, in "GIORNALE DI DIRITTO DEL LAVORO E DI RELAZIONI INDUSTRIALI " 169/2021, pp. 1-17, DOI:10.3280/GDL2021-169001

   

FrancoAngeli è membro della Publishers International Linking Association associazione indipendente e no profit per facilitare l'accesso degli studiosi ai contenuti digitali nelle pubblicazioni professionali e scientifiche